Μου φαίνεται τόσο περίεργο να γράφω ένα τέτοιο άρθρο. Και συνήθως έγραφα με ένα τσιγάρο στο χέρι.

Ο γιος μου ακόμα δεν θεωρεί ότι το έχω κόψει, θέλει να φτάσω τους 2 ή 3 μήνες και μετά λέει, θα μετράει.

Αν καπνίζεις και θα ήθελες ιδανικά να το κόψεις, νομίζω ότι αυτό το post είναι για σένα.

 

You must do the thing you think you cannot do.  Eleanor Roosevelt

 

Στιγμές

Τελικά, ίσως όλα στη ζωή είναι θέμα στιγμών. Μπορεί πάντα να ήθελες να ζεις μόνος και ανεξάρτητος και σε μια στιγμή, κάτι θα δεις, κάτι θα νιώσεις και θα αποφασίσεις να παντρευτείς. Μπορεί ακόμα, μια ολόκληρη ζωή να θεωρείς τον εαυτό σου ξενοφοβικό και σε μια στιγμή να βρεθείς να σώζεις την ζωή ενός ξένου. Κάπως έτσι ήρθε και η δική μου στιγμή που είπα «ας δοκιμάσω λίγο και χωρίς αυτό¨». Από τη στιγμή που ξεκίνησα να καπνίζω κανονικά, γύρω στα 20, δεν είχα ποτέ αποφασίσει κάτι τέτοιο. Την περίοδο που ήμουν έγκυος και το εξάμηνο θηλασμού που ακολούθησε, δεν τα μετράω. Πρώτον υπήρχε ένας σημαντικός λόγος για να το κόψω και δεύτερον επειδή δεν σταμάτησε στιγμή να μου λείπει. Με λίγα λόγια, μου άρεσε πολύ το κάπνισμα.

Τελευταία είχα πάρα πολλές ταχυκαρδίες, οι οποίες μέχρι ένα σημείο, είναι απόρροια παλαιότερων θεραπειών. Κάθε φορά όμως που κάπνιζα, γινόταν χειρότερες. Με αφορμή αυτό και το ότι ήμουν στο κρεβάτι με έναν αυχένα σε δραματική κατάσταση, πήρα την απόφαση να βγει λίγο από την εικόνα το τσιγάρο. Ακόμα και όταν ήμουν κρυωμένη, μπουκωμένη και με φωνή χαλασμένου ρομπότ, ένα τσιγάρο θα το έκανα. Οπότε δεν ισχύει το ότι επειδή δεν ήμουν καλά δεν κάπνισα, ίσως μάλλον είχε έρθει απλά, η δική μου στιγμή. Η στιγμή που έσβησα το τσιγάρο από το οποίο είχα κάνει μια μόνο τζούρα, απορώντας γιατί το κάνω αυτό στον ευατό μου.

Όταν έχω ένα παιδί το οποίο τους τελευταίους μήνες μού έχει πετάξει αρκετές φορές «μαμά γιατί δεν το κόβεις σε παρακαλώ, στεναχωριέμαι, γιατί έτσι μπορεί να πεθάνεις» και ήμουν με ένα τσιγάρο στο χέρι, ένιωθα τρομερή ξεφτίλα και πολλές, πολλές, μαμαδίστικες ενοχές. Τι απάντηση να δώσεις; Το πιο τίμιο πράγμα που μπορούσα να βρω και να του απαντήσω ήταν πως πολύ θα ήθελα να τα καταφέρω, αλλά πρώτα πρέπει κάπως να το θελήσω πάρα πολύ και να ξεκινήσω αυτή την προσπάθεια. Είμαι άνθρωπος που δεν πίνει γουλιά αλκοόλ, δεν βγαίνω βράδια και είχα αποφασίσει να είναι αυτό η δική μου εξάρτηση/ηλιθιότητα, θεωρώντας πως δεν γίνεται να είμαι τέλεια, ας είναι αυτό, κομμάτια να γίνει.

Το κίνητρο να είσαι εδώ για το παιδί σου, είναι αρκετά δυνατό. Καθόλου υποδεέστερη όμως δεν είναι η δύναμη της συνήθειας. Καθόλου αμελητέα όμως και η δύναμη της στιγμής. Πριν από λίγο χάζευα βιβλία στο ίντερνετ και πήρε το μάτι μου ένα βιβλίο που υποθέτω σε βοηθάει να κόψεις το κάπνισμα. Και στιγμιαία σκέφτηκα πόσο σχετικά είναι όλα. Το τσιγάρο το έκοψα φαινομενικά -υπόπτως θα προσθέσω- εύκολα και δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ακριβώς ένα βιβλίο θα με βοηθούσε. Ενώ για άλλα θέματα, διαβάζω και βγάζω τα μάτια μου και ακόμα δεν έχω φτάσει εκεί που θέλω. Για αυτό και πιστεύω πως όλα είναι σχετικά και όσες συμβουλές και αν ακούσεις ή διαβάσεις, αν έχει έρθει η ώρα για αλλαγή, δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Και αν δεν είσαι έτοιμος ή στο σημείο που πρέπει, όσες συμβουλές και να λάβεις, δεν είναι αρκετά δυνατές από μόνες τους για να σε φτάσουν εκεί που θες.

 

Κι οι μέρες περνούν

Μετά από όλα αυτά, θα σου πω πως για μένα, η πρώτη βδομάδα δεν ήταν ιδιαιτέρως δύσκολη. Οι πρώτες μέρες κύλησαν εύκολα, στις 3,4 μέρες άρχισε να με τριγυρίζει. Το περίεργο είναι πως δεν ήθελα να καπνίσω, απλά καταλάβαινα ότι κάτι μέσα μου ή το χέρι μου εν πάσει περιπτώσει, ήταν λίγο αμήχανα και κάτι σαν να ήθελαν. Στα τέλη της πρώτης βδομάδας είχα αρχίσει να έχω τρομερά νεύρα και έλεγα από μέσα μου, πόσο έξυπνη κίνηση(#not) ήταν να το κόψω. Λίγες μέρες μετά, αδιαθέτησα οπότε κατάλαβα ότι δεν είχε τελικά καμία σχέση το ένα με το άλλο και η ζωή συνεχίστηκε με μηδέν νεύρα και μια πονεμένη κοιλιά.

Κάπου στη δεύτερη βδομάδα άρχισε να μου ψιλολείπει μετά το φαγητό. Συνειδητοποίησα όμως πως είχα περισσότερο χρόνο με το παιδί μου. Δεν έφευγα για να καπνίσω. Και ήταν περίεργο, αλλά ωραίο. Είχα τσίχλες για τη μέρα και μαύρα σπόρια για τη νύχτα, κάτι έπρεπε να μασουλάω ασυζητητί. Τίποτα δεν μου φάνηκε πάρα πολύ δύσκολο, περισσότερο αναρωτιόμουν τι θα κάνω σε όλες τις φάσεις που πριν κάπνιζα. Μετά από πολλές ώρες σιδερώματος, σηκωνόμουν για ένα τσιγάρο, ήταν το διάλειμμα μου. Μετά από πολλές ώρες με τον μικρό, ήθελα ένα τσιγάρο, σαν διάλειμμα. Τώρα που τα γράφω όλα αυτά, συνειδητοποιώ πως μάλλον το τσιγάρο για μένα ήταν το διάλειμμα μου, η δική μου «ώρα», όπου ήμουν μόνη μου, εγώ και οι σκέψεις μου.

Η τρίτη βδομάδα πάει αρκούντως καλά. Νομίζω πως τα βράδια είναι τα πιο δύσκολα και όταν είμαι έξω, αυτή η ανυπαρξία της κίνησης του να στρίψω ένα και να πάρω την πρώτη τζούρα. Οκ, τώρα που το γράφω αυτό, λίγο νοσταλγώ και λίγο συνειδητοποιώ ότι ακούγομαι σαν τζάνκι. Ο καφές λείπει από την εικόνα από την πρώτη στιγμή, γιατί θεωρώ πως αν πίνω καφέ θα μου λείπει ακόμη περισσότερο το τσιγάρο. Ο καφές είναι κάτι που αγαπώ παρεμπιπτόντως. Δεν νομίζω ότι θέλω να τον κόψω γενικά, ίσως μέχρι να είμαι σίγουρη ότι εγώ και το τσιγάρο έχουμε τελειώσει για τα καλά.

Το κονκλούζιον της αφήγησης είναι ότι αρχικά νιώθω ότι δεν είμαι εγώ! Μου φαίνεται πολύ περίεργο, το ότι δυο πράγματα τόσο μέσα στην καθημερινότητα μου απουσιάζουν ξαφνικά. Νιώθω χαρούμενη που πήρα αυτή την απόφαση, όσο στο άσχετο και αν ήρθε. Μου φαίνεται ευκολότερο από ότι περίμενα και αυτό το κάνει περίεργο. Ή γύρισε τόσο η βίδα μέσα μου και δεν το έχω καταλάβει καν, ή..δεν ξέρω. Ειλικρινά. Μια ζωή άκουγα για ανθρώπους που μια μέρα απλά δεν ξανακάπνισαν και πίστευα πως πρόκειται για μυθικά πλάσματα, αυτοί και οι μονόκεροι.

Είμαι σε μια φάση που γενικά θέλω επιτέλους να πράττω και όχι να λέω. Να δώσω μια ευκαιρία στον ευατό μου να δοκιμάσει κάτι που ήταν άγνωστο μέχρι τότε. Μια πιο υγιεινή ζωή. Όλα αυτά που θαύμαζα σε άλλους, όλα τα «σωστά» πρέπει έστω μια φορά, έστω για λίγο, να τα προσπαθήσω. Για τον γιο μου και για μένα. Σαφέστατα φοβάμαι. Μην το ξαναρχίσω, μην απογοητεύσω τον εαυτό μου, τον μικρό κυρίως. Κρατάω μικρό καλάθι, το οποίο εύχομαι όσο περνάει ο καιρός να αφήσω στην άκρη, προκειμένου να έχω ελεύθερα χέρια για άλλα πράγματα. Όπως αγκαλιές. Ή να τρώω σπόρια. Ή να γράφω σε εσάς.

 

P.s. Εάν κάποιοι είναι στην ίδια φάση, θα χαρώ πολύ να μάθω πώς το αποφασίσατε και πώς τα πάτε!