παιδί παιδιά απλότητα παιδικότητα πάρκο σκέψεις μητρότητα πατρότητα γονεϊκότητα

 

Κανείς δεν ξέρει πού πάει η ομορφιά της παιδικότητας όταν χάνεται. Όπου κι αν πηγαίνει, αυτό το μέρος πρέπει να είναι πολύ ωραίο. Τί σε κάνει από παιδί, έναν άνθρωπο γεμάτο πρέπει, περιορισμούς, ρουτίνα και δυσκολίες, τελικά; Η κοινωνία; Η μαμά σου κι ο μπαμπάς σου; Δεν μιλώ για τα πράγματα που καλώς αφήνουμε πίσω μας σαν παιδιά , όπως το να μας πηγαινοφέρνει κάποιος παντού, ή να διαλέγουν άλλοι τα ρούχα μας. Για τα ωραία λέω, για την υπέροχη απλότητα του είναι μιλάω, που βιώνεις όταν είσαι παιδί.

Τις πολύ τελευταίες βδομάδες συνειδητοποίησα ότι δίπλα στον μικρό έχω κι εγώ την ευκαιρία να ξαναζήσω πράγματα που είχα αποχαιρετήσει, δεκαετίες τώρα. Έχω παίξει τόσο μαζί του, αλλά τώρα το συνειδητοποίησα. Κι έχω να σου πω πως μια δεύτερη ευκαιρία, είναι μεγάλη πολυτέλεια. Μην βαριέσαι 10 στις 10 φορές, να κάνεις ανούσιες βλακείες και να παίξεις με το παιδί σου. Τις μισές έστω, ζήστο κι εσύ, είναι μεγάλο φάρμακο η υπέροχη απλότητα του είναι.

Τώρα που στα γράφω αυτά, είμαι μόνη μου στο πάρκο, γράφω στις άδειες σελίδες στο τέλος του βιβλίου μου, ακούγοντας Koudlam. Και βλέπω τα παιδιά να παίζουν. Τα έχω δει αναρίθμητες φορές. Σήμερα όμως παρατήρησα ένα παιδί, γύρω στα 12, το οποίο είναι μόνο του εδώ, παίζει μόνο του και φαίνεται να περνάει καλά. Τρέχει πέρα δώθε, πέφτει ασταμάτητα προσπαθώντας να εξασκηθεί στο παρκούρ. Κανείς δεν του δίνει σημασία αλλά περνάει καλά. Αν ήταν 35, μόνος ανάμεσα σε τόσους, κάνοντας κάτι αντίστοιχο, οι άλλοι θα τον κοίταζαν με την άκρη του ματιού τους και θα σκέφτονταν πως είναι τρελός.

Ο γιός μου δεν έχει ανέβει σχεδόν καθόλου στο ποδήλατο του γιατί το έχει δώσει σε κάθε αγόρι στο πάρκο. Κάνει αναγκαστικά σ’ ένα πολύ μικρότερο, ενός φίλου του. Χαίρεται όμως που οι φίλοι του κάνουν βόλτα και του παινεύουν το bmx του. Και σκέφτομαι πως όταν μεγαλώσει, δε θα δανείσει, παρά ελάχιστες ίσως φορές, το αμάξι του σε άλλους για να κάνουν απλά βόλτα. Κι αυτό είναι λυπηρό.

Ένα κοριτσάκι κάθεται και κάνει κούνια, εδώ και ώρα. Κουνιέται πέρα δώθε, χαμογελάει κι ας είναι μόνο της. Πολλά χρόνια μετά, θα ‘ναι τόσο ευτυχισμένη μέσα στην μοναξιά της; Της εύχομαι να ‘ναι.

Τα παιδιά προσπαθούν κάτι ασταμάτητα, μέχρι να το καταφέρουν. Παίζουν επιτραπέζια διαρκώς και σου λένε θα παίζουμε μέχρι να κερδίσω. Εμείς γιατί τα παρατάμε τόσο εύκολα; Ξέρω ότι τα παιδιά δεν έχουν να πάνε στη δουλειά, δεν πρέπει να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ, να βγούνε το βράδυ με εκείνο το παντρεμένο ζευγάρι που βαριούνται τόσο πολύ. Όσο όμως τα κοιτάω, ξεμακραίνω από τη σκέψη «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» και επικρατεί περισσότερο  το «κάτι ξέρουν και δε μας το λένε».

Τρέχουν πίσω από τους θάμνους, έχουν κάνει το φυλλάδιο του Lidl σπαθί, έχει ψύχρα μα δε κρυώνουν, κι είναι ευτυχισμένα ρε συ. Γελάνε με την ψυχή τους. Εσύ, πότε γέλασες έτσι τελευταία φορά;

Είμαι ευγνώμων που έκανα τον γιο μου μικρή, γιατί είχα αρκετή ενέργεια και τρέλα μέσα μου. Και πάλι, υπάρχουν φορές που νιώθω γριά, μέσα μου είτε στα μάτια του. Παρ’ όλες τις ευθύνες, τις φοβίες, τα πρέπει που άκουσα κι εγώ, μπορώ να σου πω πως τα χοροπηδητά, οι άκυρες συζητήσεις που δε βγάζουν πουθενά κι είναι σαν αλαμπουρνέζικα, το κυνηγητό, είναι ανέμελες στιγμές που καλό είναι να μην τις προσπερνάμε. Είναι ένα δώρο από τα παιδιά σε εμάς. Πάνε τα πρέπει και τους φόβους και τις έννοιες λίγο πιο πέρα, τις σπρώχνουν, ακόμη και για λίγο. Ακόμη και το λίγο, είναι κάτι.

Μακάρι να προσπαθώ πιο συχνά σαν παιδί. Απλά πράγματα να μου φαντάζουν κι εμένα σαν όπλα, για να πολεμώ ότι χρειάζεται. Να κάθομαι μόνη μου και να μη με νοιάζει. Τα παιδιά είναι απίστευτοι ήρωες. Κι ο 12χρονος δίπλα μου μόλις κατάφερε να περάσει πάνω από τις σκάλες χωρίς να πέσει. Ευτυχία.

Anna's signature

Υ.γ.  Το τραγούδι που άκουγα και τόσο αγαπώ