Δεν στεναχωρήθηκα που έφυγε το 2017. Ήταν μια πολύ άσχημη χρονιά, αντίθετα από ότι έλεγαν οι αστρολογικές μπούρδες που είχα διαβάσει τέτοια εποχή πέρσι. Οι οποίες έλεγαν ότι θα είναι από τις καλύτερες χρονιές της ζωής μου. Ένα έχω να σου πω. #not

Όπως όλα τα άθλια που σου κάνουν λιγουλάκι κακό (και έχοντας αποφασίσει να χρυσώνουμε το χάπι μας, λέγοντας ότι μας έμαθαν κάτι), έτσι κι αυτή η χρονιά με έβαλε στο θρανίο με μια σπρωξιά και μου άρχισε τα εντατικά μαθήματα. Στο τέλος βέβαια, αν και σκληρός δάσκαλος, μου έμαθε πράγματα. Το θετικό τελικά του να ψάχνεσαι, να διαβάζεις. να ακούς, είναι το ότι αποκτάς την ψυχραιμία να δεις ότι πλάι σε όλα τα δύσκολα και τα άσχημα, ήσουν κι εσύ κάπου, να παρατηρείς, να αποδέχεσαι, να είσαι παρών, να προσπαθείς και να διακρίνεις. Λίγο παλιότερα, ότι συνέβη θα με έκανε να αντιδράσω εντελώς διαφορετικά απέναντι σε αυτή τη χρονιά. Ευτυχώς προσπάθησα να συγκεντρωθώ στα όσα μπορώ να αποκομίσω ως συμπέρασμα ή μάθημα και να περιμένω τι θα μου φέρει το 2018.

 

Τι μου έμαθε το 2017

Σερί εμποδίων

Μου έμαθε ότι όλα μπορούν να πάνε στραβά. Συνεχώς. Κάθε μέρα! Γιατί όχι; Μου έμαθε ότι υπάρχει η ώρα όπου κάθεσαι εσύ και όλα τα υπαρξιακά σου παρέα και αναρωτιέστε πώς γίνεται να συμβαίνει όλο αυτό το χάος τριγύρω σου. Ο μισός χρόνος πέρασε σε νοσοκομεία, ραντεβού γιατρών, κακά νέα, ατυχήματα, εξετάσεις, αναποδιές, τραυματισμούς, αίθουσες αναμονής. Ήταν μια περίοδος που πραγματικά ένιωθα λες και με έχουν πετάξει με το ζόρι μέσα σε ένα παιχνίδι όπου ανεβαίνεις πίστα με τρελούς ρυθμούς και σε κάθε πίστα σε περιμένουν περισσότεροι και χειρότεροι κακοί. Πάρα πολλές φορές αναρωτήθηκα αν είναι μια συμπαντική πλάκα, ή αν υπάρχει όντως κάποιος εκεί πάνω, ο οποίος θέλει απλά να τυραννάει το ανθρώπινο γένος.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής αναποδιές

 

 

Εμπέδωση όρων

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής ενδοσκόπηση

Ο όρος που εμπεδώθηκε και βιώθηκε το 2017 ήταν η ενδοσκόπηση. Δεν έχω ξαναψάξει και ξεψαχνίσει τον εαυτό μου, τις συμπεριφορές, τις συνήθειες μου, ποτέ όσο πέρσι. Όταν προσπαθείς να γίνεις καλύτερος και να αποκτήσεις μια καλύτερη καθημερινότητα, πρέπει να σκέφτεσαι πολύ και να ψάχνεις ακόμη περισσότερο. Δεν υπάρχει παράκαμψη, δεν γίνεται διαφορετικά. Είναι η κατάσταση όπου γίνεσαι όσο πιο αντικειμενικός ως προς τον εαυτό σου και αρχίζεις να περνάς τα πάντα από ένα νοητό scanner. Μου έμαθε πως χρειάζεται αυστηρότητα, γιατί με το να τα βρεις όλα υπέροχα και εξωτικά μέσα σου, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αλλαγή. Για όποιον έχει περάσει τα 30, κακά τα ψέματα, οι δικαιολογίες ψιλοτελειώνουν. Πρέπει πλέον να ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς να δώσεις, τι ανέχεσαι, τι δεν ανέχεσαι, τι πρέπει να αποτινάξεις και τι να αγκαλιάσεις ή να υποδεχτείς.

 

Snapchat

Η τεχνολογία κάποιες φορές βοηθάει πολύ περισσότερο από όσο θέλαμε να παραδεχτούμε εμείς οι αντι-τεχνολογικοί τύποι. Το Snapchat το κατέβασα στα τέλη της χρονιάς και πολύ λυπάμαι που το σνόμπαρα και δεν το είχα κάνει νωρίτερα. Δε το χρησιμοποιώ παρά μόνο για τα φίλτρα του. Το πόσο γελάσαμε με τον μικρό όταν το πρωτοανοίξαμε και αρχίσαμε να παίζουμε με τα φίλτρα, ειλικρινά ήταν κάτι το ανέλπιστο. Κλαίγαμε από τα γέλια και είχα πολύ καιρό να το ζήσω. Με έχει κάνει να γελάσω τόσο μα τόσο πολύ και είδα και τους ανθρώπους που αγαπώ, τον μικρό, τη μαμά και τον μπαμπά μου, την 82χρονη γιαγιά μου, να κλαίνε από τα γέλια και για αυτό και μόνο, το αγαπώ. Το 2017 μου έμαθε λοιπόν να αγαπώ κάτι που σνόμπαρα, πως ναι, είναι κι αυτό ένα ενδεχόμενο.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής snapchat γέλιο

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής snapchat γέλιο

 

 

Podcasts 4 ever

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής podcasts

Η καλύτερη παρέα στο αμάξι είναι ένα podcast. Στο περπάτημα, στο δρόμο για τη δουλειά. Ενώ μαγειρεύεις. Όταν έχεις πάει για τρέξιμο. Παντού. Από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη ανακάλυψη που έκανα το 2017, είναι αυτή. Έμαθα για την κατάθλιψη του Αβραάμ Λίνκολν. Άκουσα συνεντεύξεις σπουδαίων ανθρώπων. Έμαθα πώς γίνεται να δημιουργήσεις το διαβόητο hygge στο σπίτι σου. Άκουσα για τους στωικούς φιλόσοφους και για τον στωικισμό, του οποίου τις αρχές, εφαρμόζουν έως και στο NBA. Σε στιγμές που θα υπήρχε η απόλυτη ησυχία, ή αλλιώς το απόλυτο τίποτα, έμαθα πως υπάρχει κάτι, το οποίο είναι δωρεάν και μπορεί να σε επιμορφώσει, να σου μάθει ιστορία, γλώσσες, πώς να διαλογίζεσαι. Να σε κάνει να γελάσεις, να σκεφτείς, να εντρυφήσεις μέσα στο self-help ή στο self-improvement έστω. Αν θέλεις να δεις ποια είναι τα αγαπημένα μου, μπορείς να τα βρεις εδώ.

 

Αποχωρισμοί

Αυτό ήταν το κύριο μάθημα του 2017. Εντατικό, ταχείας εκμάθησης. Πολλοί αποχωρισμοί, κυρίως μεταφορικοί με 2 πιο κυριολεκτικούς. Ήταν η χρονιά που μου έμαθε πως ότι κι αν πίστευες, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι φεύγουν από κοντά σου τελικά. Άνθρωποι για τους οποίους ήσουν ευγνώμων που υπάρχουν και συνέδεες με την ευτυχία σου. Φίλοι, δεν μιλάω για ερωτικά. Όταν λοιπόν συμβαίνει κάτι τέτοιο έχεις να διαχειριστείς 2 πράγματα. Το κενό που υπάρχει λόγω της απουσίας τους και τον πόνο που νιώθεις λόγω της απογοήτευσης.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής φιλία φίλοι που έφυγαν μοναχικότητα

Το δυσκολότερο πράγμα και το πιο στενάχωρο, ήταν να μάθω πώς να το διαχειριστώ. Άλλοι μετακόμισαν, άλλοι σου πάσαραν ένα κάρο ηλίθιες δικαιολογίες, άλλοι τελικά σε χρειάζονται μόνο όταν θέλουν κάτι από εσένα. Τι έμαθα λοιπόν; Ότι τελικά, υπάρχει και η μοναχικότητα. Ακόμη και για μένα. Έμαθα, μου υπενθυμίστηκε μάλλον, ότι τίποτα δεν θα είναι για πάντα. Ότι ευτυχώς που υπάρχουν αρκετά πράγματα να γεμίσεις την ώρα σου, ακόμη και αν δεν είναι το ίδιο. Έμαθα ότι πρέπει να μας αγαπάμε περισσότερο, γιατί είμαστε με τον εαυτό μας 24 ώρες το 24ωρο.

 

Αποδοχή

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής αποδοχή

Παίζει στα τοπ μαθήματα, μαζί με το παραπάνω. Είναι τόσο δύσκολη η αποδοχή. Η πραγματική αποδοχή. Πρέπει να κατεβάσεις προσδοκίες, να γειωθείς στη πραγματικότητα, να ψάξεις πολύ, να συμφιλιωθείς. Κυρίως έμαθα ότι δεν μπορείς να διώξεις κάτι το οποίο δεν ήρθε η ώρα του να φύγει. Πρέπει να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι μια συνθήκη στη ζωή σου είναι αυτή που είναι προς το παρόν και δεν μπορείς να την αλλάξεις. Μπορείς να την αποδεχτείς ή να την πολεμήσεις. Έμαθα πως το ότι πολεμάω συνθήκες είναι αυτό που δε με αφήνει να νιώσω καλύτερα. Πρέπει να κάνεις την ειρήνη σου με κάποια δεδομένα. Κάπου εκεί αρχίζει μια φάση που προσπαθείς να το χωρέσεις κάπως στο μυαλό σου και σε ενοχλεί, νιώθεις ήττα. Νικημένος. Δεν είναι έτσι. Η αποδοχή φέρνει μια ψυχραιμία και μια γαλήνη που είναι λυπηρό για μένα, αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως είναι συγκλονιστική. Σιγά σιγά, προσπάθησε το κι εσύ. Σε παρακαλώ. Θα δεις ότι είναι λυτρωτικό.

 

Οι φόβοι και όχι οι φοβίες.

Το 2017 μου έμαθε πως οι φόβοι είναι χειρότεροι μέσα στο μυαλό μας απ΄ ότι στην πραγματικότητα. Σχεδόν τίποτε από όσα φοβάσαι δεν πρόκειται να γίνουν. Το είπε πολύ όμορφα και ο Σένεκας.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής Σένεκας φόβοι πραγματικότητα

Μου έμαθε πως είμαι δικαιολογημένη να φοβάμαι, έως και εξουσιοδοτημένη. Κατάλαβα πώς και γιατί. Γνωρίζω πλέον τις αιτίες και μπορώ να δουλέψω σιγά σιγά, όσο και όπως μπορώ, για να σταματήσω να φοβάμαι. Ανυπομονώ για αυτή την μέρα, όσο δεν φαντάζεται ανθρώπου νους. Μου έμαθε πως κι άλλοι άνθρωποι φοβούνται, πως δεν είμαι η μόνη και πως αν δοκιμάσω κάτι, τελικά δεν συμβαίνει αυτό που φοβόμουν. Και αυτή η διεργασία, σε πάει λίγο πιο κοντά στην ηρεμία. Δεν νομίζω πως το αντίθετο του φόβου είναι η τόλμη ή το θάρρος. Νομίζω πως είναι η ηρεμία. Η αποδοχή που ανέφερα παραπάνω, έχει να κάνει και με αυτό το θέμα, του φόβου. Είναι πολύ παρηγορητικό να ακούς ότι όσα φοβάσαι δεν είναι παράλογα, και σε όσα σε φοβίζουν, πρέπει να σταματήσεις να τους γυρνάς την πλάτη, αλλά αντίθετα, να τα κοιτάς κατάματα. Ο μόνος τρόπος να βγεις έξω, είναι να περάσεις από μέσα.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής φόβοι φοβίες ηρεμία
Η μέρα όπου έκανα κάτι που φοβόμουν πολύ

 

Εσύ και το παιδί σου, απλά υπάρξτε.

Ίσως δεν υπάρχει καν αυτή η προστακτική, δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως αν το δοκιμάσεις, θα σου αρέσει. Έμαθα πως πρέπει να σταματήσω να κυνηγάω την εικόνα της τέλειας μαμάς, να σταματήσω να αυτομαστιγώνομαι αν περάσει μια μέρα και δεν έχουμε βγει έξω να κάνουμε κάτι συναρπαστικό. Γιατί σε πληροφορώ μέχρι το 2016 έτσι ήμουν. Τρελές τύψεις αν είχε περάσει μέρα που δεν τον είχα πάει κάπου, ή έστω να κάναμε κάτι σούπερ wow μέσα στο σπίτι. Φέτος, ήμασταν πολύ μέσα. Δήλωση που αν με ακολουθείς στο Instagram, θα νομίζεις ότι είναι ψευδής. Όμως αυτό νιώθω εγώ.

Έχω να σου πω λοιπόν ότι τώρα στη δεύτερη βδομάδα των γιορτών που τον είχα εγώ, κάτσαμε πάρα πολύ μέσα. Λιώσαμε στα επιτραπέζια, στις σειρές, στις ταινίες, στο κρεβάτι. Τρώγαμε στο κρεβάτι. Παίζαμε στο κρεβάτι. Αγκαλιαζόμασταν, του λεγα ιστορίες. Αποφάσισα πως πρέπει απλά να του προσφέρω εμένα και την αγάπη μου. Δεν νιώθω απόλυτα σίγουρη ακόμη ότι «δεν πειράζει αν έρθει μια φορά και ένα σουκού και δεν πάτε βόλτα κάπου». Κάπου με τσιμπάει. Θυμάμαι όμως πως ο μικρός φέτος γκρίνιαξε λιγότερο από ποτέ για το θέμα της βόλτας, του έξω. Προφανώς γιατί το κάναμε βέβαια, αλλά νομίζω ότι του άρεσε το ότι απλά ήμασταν μαζί, χωρίς μπες βγες, ετοιμάσου, αργήσαμε κτλ.

τι μου έμαθε το 2018 απολογισμός σκέψεις μαθήματα ζωής οικογένεια μαμά και παιδί μαζί

Είναι δύσκολο να ξέρεις αν ότι δίνεις στο παιδί σου, του φτάνει. Φοβάσαι μη του στερήσεις, μήπως του δημιουργήσεις θέματα, αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός σαν γονιός. Είναι μέσα στο πρόγραμμα, έρχονται με τον ρόλο. Δυο μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία τον ρώτησα ενώ ξαπλώναμε αν θέλει να κάνει παιδιά όταν μεγαλώσει. Το σκέφτηκε λίγο και μου είπε και ναι και όχι. Του ζήτησα να μου πει τους λόγους για το καθένα. Όχι γιατί αν λείπει πολύ με τη δουλειά του και ταξιδεύει, δεν θα βλέπει πολύ το παιδί του, οπότε δεν είναι και πολύ σωστό. Ναι, γιατί βλέπει εμένα πόσο πολύ χαρούμενη είμαι που τον έχω παιδάκι, και θέλει κι αυτός να είναι τόσο χαρούμενος μεγάλος.

Ακόμα και τώρα που το γράφω βουρκώνω. Απόρησα πού ακριβώς με βλέπει τόσο χαρούμενη. Δεν με θεωρώ χαρούμενη γενικά, ειδικά το 2017. Με θεωρώ απλά ότι προσπαθώ φιλότιμα. Αυτός όμως με βλέπει «τόσο πολύ χαρούμενη». Κι έτσι έμαθα κι αυτό. Ίσως τα πήγα, και τα πηγαίνεις κι εσύ, καλύτερα από ότι πιστεύουμε. Ότι είμαστε αρκετοί.

Anna's signature